
Toegeven, een meer duurzame ecologische voetafdruk kan je als ziekenhuis in Knokke-Heist niet dromen. Niet eens een kilometer verderop worden de prei, de wortelen, de bloemkool, paprika’s en andere groenten geteeld en dagvers in ziekenhuis AZ Zeno geleverd. Dat verdient een babbel. Een storm raast over West-Vlaanderen wanneer we ’t Polderveld in Westkapelle oprijden. Hier is het dat Lieven Devreese (38) sinds 2016 zijn biobedrijf runt. Tien jaar geleden nog een visionaire gedachte, maar de passie voor duurzaam landbouwen was doorslaggevend en Lieven besloot ervoor te gaan!


ZIT HET BIOBOEREN IN DE GENEN VAN JE OUDERS?
“Niet echt. Mijn ouders wonen op ‘Polderveld’ maar hebben geen link naar de landbouw of groenteteelt toe. Mijn mama had een apotheek en mijn vader was ambtenaar. Mijn opa was weliswaar geen boer, maar hij was een veearts in Westkapelle en hij kocht destijds dit omvangrijk stuk landbouwgrond om de boer die hier destijds pachtte, zijn werk te laten doen. Toen die met pensioen ging, kreeg ik als jonge gast de kans om te investeren in deze 12 ha percelen. Er zijn wel een aantal weides bij en die moeten ook zo blijven, want het is beschermd polderlandschap. Die mogen niet, zoals dat in een vakterm genoemd wordt, ‘scheuren’. Ik ben begonnen met zelfoogstgroenten en daarna kwam er ook een fruitgedeelte bij, én nog een voedselbos. Doordat ik na een tijd aan AZ Zeno mocht leveren, is alles in een stroomversnelling geraakt.”
KRIJG JE CARTE BLANCHE WELKE GROENTEN ER IN HET ZIEKENHUIS MOETEN GELEVERD WORDEN?
“De eerste jaren kregen we inderdaad carte blanche voor wat en hoeveel we teelden, maar dat is intussen toch enigszins bijgesteld: onze teeltplanning is nu scherp afgestemd op de noden en de praktische wensen van het ziekenhuis. We houden enerzijds rekening met de eigenheid van de bodem en onze teeltrotatie, en anderzijds met de noden en feedback van de keuken. Zo leveren we nu minder koolrabi dan vroeger, want dat moet geschild worden en dat is voor hen niet haalbaar in grote hoeveelheden. Idem voor aardappelen. Bij een bloemkool of rode kool bijv. doe je er de buitenste bladeren af en je kan aan de slag. Soms liggen de groenten tien minuten later al in de koelcel van het ziekenhuis. Zo bezuinigen we op transport én koeling. We fixeren ons ook heel erg op de seizoenen. Dus deze weken worden er flink wat pompoenen geleverd aan AZ Zeno die ze in de keuken verwerken tot lekkere en gezonde maaltijden voor de patiënten. Dat ondersteunt de patiënten bij het genezingsproces.”
WIE WAS ER DESTIJDS VRAGENDE PARTIJ VOOR DE SAMENWERKING?
“Bij toeval eigenlijk. In het eerste jaar dat we oogstten, hadden we te veel courgettes. Toen zijn we op zoek gegaan naar klanten. Ik heb het ziekenhuis gebeld en cateringmanager Pieter De Smet kwam bij ons langs om kennis te maken. Hij was blij met de courgettes, want zij waren net op zoek naar lokale voeding en dat bevond zich vrijwel in de achtertuin van het ziekenhuis. Zo hebben we een tijd van gedachten gewisseld en is de samenwerking gestart. De keuze voor lokale biovoeding zit nu echt verankerd in de algemene visie van AZ Zeno.”

DAT VRAAGT VEEL INTENSIEVE ARBEID. HEB JE DAN NOG TIJD VOOR DIE ANDERE BIJZONDERE HOBBY DIE JE HEBT?
“Je doelt op het bestuderen van apen? Die interesse is er gekomen na een bezoek als jonge gast aan Apenheul vlakbij Apeldoorn. Echt de moeite waard om dat te gaan ontdekken. Apen staan ook het dichtste bij de mens en dat op alle vlakken. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt en ik trok, kort voor ik van start ging met de bioboerderij, naar de moeraswouden van Congo-Brazzaville. Daar stond ik plots oog in oog met een uitgestorven gewaande rode franjeaap. Begin mei dit jaar vertrok ik naar Peru. Ik kreeg de kans om mee te gaan op expeditie met het project van een Nederlandse vriend. Ik reisde, voor de tocht echt van start ging, op mijn eentje naar de voet van de Andes op zoek naar een ernstig bedreigde apensoort: de geelstaartwolaap die je alleen hoog in de bergen aantreft.”
IS DAT ECHT OP JE EENTJE?
“Ik kreeg wel de hulp van de Spaanssprekende lokale bevolking. Die waren heel vriendelijk en bezorgden me zoveel mogelijk info. De boeren in deze streek leven vooral van veeteelt en jagen niet in de bossen. Op een ochtend werd ik afgezet aan een hangbrug op 600 m hoogte, bij het begin van de San José-vallei. Apen zoeken gebeurt vooral op het gehoor. Op de derde dag hoorde ik plots geritsel vlakbij en stond ik nagenoeg oog in oog met één van de vijfentwintig meest bedreigde primatensoortensoorten ter wereld: een jongvolwassen geelstaartwolaapmannetje. De droom van elke bioloog.”
VALT HET WERK VAN EEN BIOLOOG MET EEN BIOBOERDERIJ TE COMBINEREN?
“Ik wil het met mijn bedrijf binnenkort wel over een andere boeg gooien en ook verkleinen. Wat die precieze invulling zal worden, moet ik nog eens bekijken. Maar ik wil zeker terug naar Peru om met alle mensen in de verschillende dorpen te praten. Zonder draagvlak van de brede bevolking is het niet mogelijk om een project rond natuurbescherming op te zetten. Ik wil luisteren naar hun vragen en samen met hen nagaan welke mogelijkheden zij zien om de apen en het bos te beschermen door bijv. het telen van gewassen of koffie. Maar daar komt financiering bij kijken, dus dat wordt dus nog lang zoeken.”
Dit artikel komt uit ons magabook KNOKKE Talks. Issue 10 (winter vibes 2025). Te bestellen in onze webshop of gratis online beschikbaar om te lezen.
Journalist: Mario De Wilde





























