Cart 0
Er zijn ontmoetingen die niet gepland lijken, maar bedoeld. Toen ik, Annick, uitgever van Knokke Talks., met de Wandering Ladies mee op reis ging naar Málaga en Ronda, begreep ik wat ze bedoelen met wanderen. Niet gewoon stappen, maar bewegen met aandacht. Kijken, ruiken, luisteren. In het ritme van de natuur, en dat van jezelf.
De zon hing nog laag boven de Andalusische heuvels toen onze CLAN vertrok. Een zacht goud kleurde de paden, de lucht rook naar tijm en warme aarde. Het ritme van onze stappen werd het begin van een gesprek dat sindsdien is blijven doorwanderen – over rust, vriendschap, schoonheid en het geluk van loslaten.
Ilse en Liesbeth, de twee vrouwen achter Wandering Ladies, ontmoetten elkaar tijdens de stilte van de pandemie. Een vergeten visitekaartje, opnieuw gevonden in een lade, leidde tot een virtuele koffieklets die meer dan twee uur duurde. “Het was meteen raak”, glimlacht Ilse. “We deelden een liefde voor Spanje, en een drang om iets te creëren dat tegelijk verbindend en vertragend zou zijn. Iets dat vrouwen even uit hun routine haalt, zonder dat het zweverig of dwingend wordt.”
Liesbeth woont al meer dan vijfentwintig jaar in Spanje; Ilse pendelt tussen Antwerpen en Andalusië, waar ze als stadsgids de ziel van Málaga kent als geen ander. “Ik werd er in 2016 officieel gids”, vertelt ze. “En telkens opnieuw raak ik ontroerd door het licht, de gelaagdheid, de manier waarop geschiedenis daar ademt.” Hun ontmoeting voelde als toeval dat betekenis kreeg – twee vrouwen met eenzelfde energie, nieuwsgierigheid en gevoel voor schoonheid.
“Tijdens die eerste koffieklets bedachten we spontaan dat we iets met wandelen wilden doen”, zegt Ilse. “Corona had wandelen plots van zijn saaie imago ontdaan. Mensen ontdekten hoe helend het kon zijn. En tegelijk merkten we dat wandelen niet enkel fysiek is, maar ook mentaal. Je hoofd beweegt mee met je voeten.”
Het idee groeide snel. Geen wandelvakantie in de klassieke zin, maar een verfijnde reiservaring — prikkelend en rustgevend tegelijk. “We besloten te gaan voor 20.000 stappen per dag”, zegt Ilse met een glimlach. “Een beetje uitdaging, zonder dat het een uitputtingsslag wordt. We logeren in zorgvuldig gekozen hotels, waar sfeer en eenvoud primeren op luxe. Luxueus door het authentieke karakter van de beleving, maar dan zonder glitter of glamour. Het werd spreekwoordelijk een wandelreis op hoge hakken.”
De eerste edities — in Málaga en Ronda — waren meteen volgeboekt. “We gaven bewust geen gedetailleerd programma”, legt Ilse uit. “Dat verrassingselement is deel van het plezier. Sommige dames vinden dat in het begin moeilijk — loslaten, niet weten waar we heen gaan, wat we zullen eten, wanneer we stoppen. Maar precies dat is de essentie van wanderen: vertrouwen dat alles goed komt. En het komt altijd goed.”
Onderweg is er aandacht voor lokale verhalen. Wijnboeren, ambachtelijke producenten, kunstenaars, herders — allemaal maken ze deel uit van de reis. “We focussen op de beleving onderweg”, zegt Ilse. “We wandelen niet van A naar B, maar van moment naar moment. Van een wijngaard naar een geitenboer, van stilte naar gesprek. Dat geeft een andere intensiteit aan de reis.”
De deelnemers komen individueel of met een paar vriendinnen, maar vertrekken altijd als deel van iets groters. “Elke groep krijgt een vrouwennaam — we noemen het een clan”, glimlacht Ilse. “Dat klinkt stoer, maar het past. Na vier dagen samen ben je echt een kleine gemeenschap. Er wordt gelachen, gedeeld, soms ook gehuild. Er ontstaan vriendschappen, herkenning, en soms zelfs levenskeuzes. We hebben al dames gehad die na de reis hun leven omgooiden, anderen die gewoon leerden ademen, zachter werden. Dat raakt ons telkens opnieuw.”
Vandaag telt Wandering Ladies bijna driehonderd vaste deelneemsters per jaar. Sommigen komen telkens terug, anderen nodigen vriendinnen uit. De agenda voor 2026 is al bijna volgeboekt. “We doen dit uit passie”, zegt Ilse. “Niet uit ambitie. We willen vooral trouw blijven aan wat we doen: reizen creëren die echt zijn. Spanje blijft onze thuisbasis — het land is zo divers dat we het hier nog jaren kunnen bewanderen.”
Af en toe brengen Ilse en Liesbeth hun concept dichter bij huis. Ze organiseerden eerder wandelingen in Antwerpen en Brussel, telkens met een symbolische insteek. In Antwerpen stapten ze voor Pink Ribbon, in Brussel vierden ze honderd jaar art deco en de kracht van vrouwelijke ondernemers. “Het zijn momenten van verbinding”, zegt Ilse. “We willen tonen dat wandelen ook hier, in eigen land, een bron van inspiratie kan zijn.”
Dan verschijnt er een glimlach. “Wie weet,” zegt ze zacht, “misschien wanderen we binnenkort ook in Knokke. Er is nog niets beslist, maar de gedachte leeft. We voelen allemaal dat het zou kloppen — de zee, de stilte van het Zwin, het ritme van de wind, een glas wijn na afloop … Het zou mooi zijn.”
Ze laat een kleine stilte vallen. “Maar laat ons dat idee nog even koesteren”, voegt ze eraan toe. “Sommige dingen groeien beter als je ze niet forceert.”
Wanneer de avond valt boven de zee, denk ik terug aan Andalusië — aan het ritme van voeten in stof, aan het lachen in de wind. Wanderen, besef ik, is meer dan bewegen. Het is een manier van zijn. En ergens, tussen Andalusië en Knokke, wacht de volgende stap.
Dit artikel komt uit ons magabook KNOKKE Talks. Issue 10 (winter vibes 2025). Te bestellen in onze webshop of gratis online beschikbaar om te lezen.
