Charlotte Verminck Uit Knokke-Heist

HOE ZAG JE JEUGD ERUIT?

“Tot mijn veertiende woonde ik in de Pannenstraat, terwijl mijn ouders hun kantoor hadden in de Van Bunnenlaan. Ik liep school in de Heilig Hartschool, het Sint-Bernardusinstituut en het Sint-Jozefslyceum, dus tot het einde van het middelbaar ben ik eigenlijk altijd in Knokke gebleven. Ik was enig kind, maar ik voelde me nooit echt alleen. Ik had altijd een rijke innerlijke wereld, en als kind kon ik uren in mijn hoofd verdwalen of verhalen verzinnen.”

HADDEN JE OUDERS IETS MET FILM TE MAKEN?

“Niet rechtstreeks. Mijn papa is boekhouder-fiscalist en mama is therapeute. Dat zijn twee totaal verschillende werelden, maar ik besef nu dat ik van hen de twee uitersten heb meegekregen die ik in mijn werk combineer: het analytische en het gevoelsmatige. Van mijn papa leerde ik de zakelijke kant van film begrijpen – budgetten, contracten, structuur. Van mijn mama erfde ik het luisteren, het doorgronden van mensen, het menselijke aspect dat elk verhaal drijft.”

WAREN ZE METEEN FAN TOEN JE VERTELDE DAT JE IN DE FILMWERELD GING STAPPEN?

“Ze waren eigenlijk direct enthousiast. Ze hebben me altijd geleerd dat het een zegen is als je weet wat je passie is, en dat je dat pad moet volgen – hoe onzeker het ook lijkt. Ik denk dat hun vertrouwen me de moed gaf om mijn eigen pad te durven bewandelen, ook al liep dat buiten de klassieke routes. En ze omarmen ook volledig mijn kinderdroom om ooit in de VS te wonen en te werken – mijn mama geeft mij nu al vaak een extra knuffel om te compenseren voor wat ze later zal moeten missen.” (lacht)

WAAROM DE KEUZE OP HEEL JONGE LEEFTIJD VOOR HET FILMGENRE?

“Ik liep als kind al rond met een camera, en was gefascineerd door theater en musicals. Alleen was ik te verlegen om zelf op het podium te staan. Ik ontdekte dus mijn plek achter de camera, waar ik kon organiseren, mensen samenbrengen, locaties zoeken, planningen maken. Zo ontdekte ik monteren en kreeg ik via dat proces eigenlijk een stem. Daarnaast hield ik van schrijven, poëzie, psychologie en in het middelbaar speelde ik drum. Toen film mijn pad kruiste, vielen al die puzzelstukjes samen: het visuele, het emotionele, het muzikale en het menselijke. Film is voor mij het medium om te onderzoeken waarom mensen denken, voelen en doen wat ze doen. Waar woorden soms tekortschieten, kan een beeld iets aanraken dat dieper zit.”

HERINNER JE NOG JE EERSTE BIOSCOOPFILM?

“Dat was de Disney-klassieker ‘Up’ in de Beverly Screens in Knokke. Mijn mama en ik praten nog vaak over toen we de film zagen. We zijn allebei heel gevoelig en dat verhaal raakte ons diep. We hebben de hele film zitten huilen terwijl de rest van de zaal geen druppel losliet. Op dat moment besefte ik voor het eerst hoe krachtig cinema kan zijn, dat iets fictief kan zijn en toch iets echt in je losmaakt. Tegenwoordig gaat mijn voorkeur naar het psychologische drama/mystery/thriller-genre met een poëtische en diepere kant. Maar ik kan ook ontzettend genieten van een muzikaal romantisch drama.”

KLOPT HET FILMPLAATJE ZOALS JE DAT VERWACHT HAD?

“Veel klopt inderdaad: dat het niet allemaal glitter en glamour is, dat je dagelijks moet leren omgaan met afwijzingen en doorzetten. Wat ik wel onderschatte, is de mate waarin connecties, belangen en agenda’s vaak een rol spelen. Ik ben deze wereld ingestapt met oprechte liefde voor de kunst en voor dit medium, maar merkte al snel dat niet iedereen er met dezelfde oprechtheid, liefde en zuiverheid in zit. Dat is soms confronterend, maar tegelijk ook motiverend om trouw te blijven aan mijn eigen waarden en manier van werken.”